بودن ها ، داشتن ها

گاهی تمرین لیاقت میخواهد

فقط آرزو کافی نیست...

تازه دبیرستان رو شروع کرده بودم ، بقول معروف تازه پشت سیبیلام سبز شده بود که با اولین دوست دختر عمرم آشنا شدم ، الان یادم نیست چی شد که ما به هم علاقه مند شدیم اما خوب یادمه که بعد از مدتی هر روز چند دقیقه مونده به پنج عصر من از کوچه شون رد میشدم و اونم میومد لای در و لبخندی رد و بدل میشد ! همین رویای تمام شب من و شایدم دنیای او بود... و این قصه بیش از پنج سال بی وقفه ادامه داشت پنج سال هر روز ساعت پنج عصر

این پنج سال یعنی زندگی

هركسي در رابطه اش تا يكجايي پيش قدم ميشودتو حرف نميزني ، او ميزندتو سراغي نميگيري، او ميگيردتو دلتنگش نميشوي، او ميشودتو دوستت دارم نميگويي، او ميگويدامايكجا با هميشه فرق ميكندتو نميروي، او ميرود!ميد

اصلن آمده بود که برود !

همه ی ما خواهیم رفت

از دیده

از یاد

از دل

گفت : به عشق اعتقاد داری ؟!

گفتم : آره

به دوست داشتن و دل باختن ؟

به وفاداری و انتظار ؟!

گفت و گفت و گفت...

اما رفت ...

و من میپرسم

به روح اعتقاد داری ؟؟؟!!!

نخواسته شدن ، شدیدترین نوع شکستن

یک فروپاشی نهانی ، که لبخندی سرد و بی روح از آدمی باقی میگذارد

میان منو یاد تو

میان منو دوست داشتنت

میان نگاه من به خاطرات تو

فاصله افتاد

بقدر کفایت تا سرآغازی دیگر

حرفهایی که نگفتم

رازهایی که نشنیدی

تو با چشمانت گوش بودی

من با دلم زجه میزدم

تو اشکی تر میکرد مهربانی ت را

من بغضم

میشکست تمام مرا ...

آغازی بودی بی پایان